فانوس

وب سایت شخصی محمد شاکری موحد

منم ابليس!

فرستادن به ایمیل چاپ

نمى دانم دوستت داشتم يا نه؟ گفتى برو! باور نكردم. اما خشم تو، ساده نبود، گفتى برو! انگار محكم تر از هميشه بود.
مهربانى ات رنگ باخت. گفتم: به خاطر يك موجود خاكى، رهايم مى كنى؟ سكوت كردى. گفتى: برو! فرياد زدم: نگاهم كن... نگاهم نكردى. نمى ديدمت. دلم نمى خواست «آدمت» را هم ببينم. تكان مى خورد و سخن مى گفت انگار. همه به خاك افتادند و سجده اش كردند.
گفتى: «جانشين من است. خليفه است»... و من... من سوختم. به خاك نيفتادم. چيزى تمام بدنم را فشرد. نمى توانستم براى يك مشت گل زانو بزنم. ايستادم. محكم و مقتدر ايستادم.
گفتى: زانو بزن. نتوانستم. فرياد زدم. اين همان آدم خاكى توست كه ستم خواهد كرد. سركش و طغيانگر خواهد شد، تنگ چشم و حريص، ناسپاس و مجادله گر. اين آدم توست؟... باز سكوت...
آرام زمزمه كردى: «خليفه است.»
... واى خليفه، خليفه، خليفه، چقدر خنديدم! خليفه اى كه دروغ مى گويد، خليفه اى كه گناه مى كند، خنديدم و طعنه زدم: يك خليفه گناهكار!... گفتى: «نخوت تو را بلعيده است.» خنديدم! سجده نكردم! رانده شدم!
... نمى دانم دوستت داشتم يا نه؟ قرن ها از آن روز مى گذرد و من ساكن زمينم.
بين همه اين آدم هاى خاكى تو! بين همه دروغ ها و حرص هايشان. بين فراموش كارى هاى گاه و بيگاه و نادانى هايشان! بين همان ها كه مى خواهند نبودنت را ثابت كنند يا ناديده ات بگيرند. همان ها كه گاهى. فقط گاهى. به سراغت مى آيند. و من از شوق لبريز مى شوم! من! ابليس، فرزند آتش! از ذلت اين عنصر خاكى لذت مى برد، از اين كه اميدهايت را نااميد مى كنند شادى مى كنم. و دلم براى لغزش هايشان پر مى زند... و تو! با همه قدرت و بزرگى ات، زياده گويى هايشان را مى بخشى، هنوز توبه مى پذيرى و باران مى بارانى و مهربانانه سرفرازش مى كنى. عجب از او كه مهربانى ات را مى بيند و ستم مى كند و عجب از تو كه ستمش را مى بينى و مهربانى مى كنى... و من هنوز از اين كه زشتى هايش را ناديده مى گيرى. آتش مى خورم انگار و براى نابودى اش قسم مى خورم، براى سرشكستگى اش لحظه شمارى مى كنم...
منم، ابليس!

از: چهلچراغ

وزش نداها

فرستادن به ایمیل چاپ

آيينه وار به خشمابه های اندوه خود خيره خواهم شد چندان که بلورخانه اشکم، قرغ لحظه های کيميائی تقطير باشد رازی گون در تجربت خانه خلوت خود در بسته ام. و به اشارات پنهانی اشراق نارس خويشتن، دل پيوسته ام.
شفای انديشه ام با بخورهای کهن است و مشرب عرفانی نگاهم از آبشخور آيينه سيراب می شود، اسفار چهارگانه من، سلوک پنج هستی است و فاصله معراجم تا طوفانگاه آفرينش، به اندازه دو رنگين کمان کمتر است و در اسرای مسجدالحرام نيايشم، فرشتگان، زيارتنامه اقصی می خوانند، دلم در دستبرد واژگان راهزن تجلی از دست رفته است.
کسی شبيه به يوحنا در من تلوت می کند، هد هد وار در مکاشفه سليمانی روياهايم، هزار قصه آيينه، ترانه بلقيس می خوانند، هر شب طنين پارگی جامه گان هزار يوسف را در خلوت پيراهن خود می بينم، مصری رنگين از کنعان خيالات خويشم، تنم در دوزخ محبت می سوزد. عقوبت عاشقان در قاموس عافيت اين است...
من به شمشير باطن از پای افتاده ام، مرا به تير تمنا دوخه اند، ساغرپرستان حوضخانه های ملکوت، مرا به جرم زيبايی به صلابه نگاه کشيده اند، پرستندگان صنم خانه توحيد...
و به من از جوشانده معانی خورانيده اند، الهگان مهاجری که در تپه های مهتاب به سر می برند...
و حقيقتکده من ترسيم موزونيست از گرسنگی و يقين و هيئتم ترکيبی عارفانه از آدميان و فرشتگان...

نافله ناز، احمد عزيزی

ببخشيد که يه کم دير به دير ميشه، همچين بفهمی نفهمی يه کم قاطم اينروزها.

عشق و ديوانگی

فرستادن به ایمیل چاپ

مقدمه:
با سلام خدمت همه دوستان عزیزی که زحمت کشیدن و در این مدت غیبت صغرای بنده، قلم رنجه فرمودند.
واقعا از اظهار لطفتون ممنونم و امیدوارم همگی در سایه عنایات خداوند بتونین زندگی شیرینی رو تجربه کنین.
قربان همگی بهزاد


موخره:
راستی نظرتون راجع به قالب جدید چیه؟ این قالب کار دوست خیلی خوبم ديوونه است که همینجا ازش تشکر می کنم. اگه پیشنهاد یا انتقادی دارین بگین تا رلیکسش کنم.

در زمانهاي بسيار قديم وقتي هنوز پاي بشربه زمين نرسيده بود،فضيلت ها وتباهي ها
در همه جا شناور بودند،آنها از بيكاري خسته و كسل شده بودند.روزي همه فضايل وتباهي ها
دور هم حمع شدند خسته تر و كسل تر از هميشه.ناگهان ذكاوت ايستاد و گفت:"بياييد يك
بازي بكنيم مثلا قايم باشك"همه از اين پيشنهاد شاد شدند و ديوانگي فورا فرياد زد من
چشم مي گذارم من چشم مي گذارم.و از آنجايي كه هيچ كس نمي خواست به دنبال ديوانگي
بگردد همه قبول كردند او چشم بگذارد و به دنبالِ آنها بگردد.
ديوانگي جلوي درختي رفت و چشمهايش را بست و شروع كرد به شمردن..يك..دو..سه..
همه رفتند تا همه جايي پنهان شوند!
لطافت خود را به شاخِ ماه آويزان كرد.
خيانت داخل انبوهي از زباله پنهان شد.
اصالت در ميانِ ابرها مخفي گشت.
هوس به مركزِ زمين رفت.
طمع داخلِ كيسه اي كه خودش دوخته بود مخفي شد.
و ديوانگي مشغولِ شمردن بود،هفتاد و نه...هشتاد..هشتاد ويك همه پنهان شده بودند به
جز عشق كه همواره مردد بود و نمي توانست تصميم بگيرد.و جاي تعجب هم نيست چون همه
مي دانيم پنهان كردنِ عشق مشكل است. در همين حال ديوانگي به پايانِ شمارش ميرسيد.
نودوپنج..نودوشش..نودوهفت.هنگامي كه ديوانگي به صد رسيد عشق پريد و در بينِ يك بوته
گلِ رز پنهان شد.ديوانگي فرياد زد دارم ميام.و اولين كسي را كه پيدا كرد تنبلي
بود،زيرا تنبلي،تنبلي اش آمده بود جايي پنهان شود و لطافت را يافت كه به شاخِ ماه
آويزان بود.
دروغ تهِ درياچه،هوس در مركزِ زمين ،يكي يكي همه را پيدا كرد به جز عشق.او از
يافتنِ عشق،نااميد شده بود.
حسادت در گوشهايش زمزمه كرد،تو فقط بايد عشق را پيدا كني و او پشتِ بوته گل رز است.
ديوانگي شاخه چنگك مانندي را از دزخت كند و با شدت و هيجانِ زياد آن را در بوته گلِ
رز فرو كرد و دوباره و دوباره تا با صدايِ ناله اي متوقف شد.عشق از پشتِ بوته بيرون
آمد با دستهايش صورت خود را پوشانده بود و از ميانِ انگشتانش قطراتِ خون بيرون مي
زد.شاخه ها به چشمانِ عشق فرو رفته بودند و او نمي توانست جايي را ببيند.او كور شده
بود.
ديوانگي گفت:"من چه كردم من چه كردم،چگونه مي توانم تو را درمان كنم.عشق پاسخ داد:
"تو نمي تواني مرا درمان كني اما اگر مي خواهي كاري بكني،راهنمايِ من شو."
و اينگونه است كه از آن روز به بعد عشق كور است و ديوانگي همواره در كنارِ اوست

عروسی

فرستادن به ایمیل چاپ

با سلام خدمت همه دوستان عزيز!

خوب بالاخره ما هم از عزا دراومدیم. البته فعلا این قالب رو به صورت موقت گذاشتم تا هر وقت فرصت شد، یه قالب جدید طراحی کنم. (به همین دلیل از دوستانی که لینک هاشون حذف شده معذرت میخوام. انشاءالله در قالب جدید جبران می کنم.)

شرمنده که اين روزها سرم شلوغه و فاصله آپديت ها زياد شده. آخه چيکار کنيم، عروسيه ديگه

آره خلاصه. ما هم به عضويت انجمن زی زی ها دراومديم و فعلا هم سرمون خيلی شلوغه.
همينجا از همه دوستان دعوت ميکنم که با تشريف فرمائی خودشون ما رو سرافراز کنن. هم فاله هم تماشا و هم زیارت (حضرت معصومه و جمکران).

تاریخ: ۳۱/۲/۸۲ از ساعت ۸ تا ۱۱
آدرس: قم، خ آزادگان، تالار پذیرائی.... (بقیه آدرس فی باب حال گیری برخی از دوستان) متعاقبا اعلام خواهد شد.

اگر هم وقت مسافرت ندارین، همينجا هم که تشريف بيارین باعث خوشحاليه.


قربان همگی
بهزاد

تُعِزُ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاء

فرستادن به ایمیل چاپ مشاهده در قالب PDF

اى خداى بزرگ، اى ايده آل غايى من، اى نهايت آرزوهاى بشرى، عاجزانه در مقابلت به خاك مى افتم، تو را سجده مى كنم، مى پرستم، سپاس مى گويم، ستايش مى كنم كه فقط تو، آرى فقط تو اى خداى بزرگ شايسته سپاس و ستايشى، محبوب بشرى، فقط تويى، گمشده من تويى. ولى افسوس كه اغلب تظاهرات فريبنده و زودگذر دنيا را به جاى تو مى پرستم. به آن ها عشق مىورزم و تو را فراموش مى كنم! اگر چه نمى توانم آن را هم فراموشى بنامم چون يك زيبايى يا يك تظاهر فريبنده نيز جلوه توست و مسحور تجليات تو شدن نيز عشق به ذات توست.

من هرگاه مفتون هر چيز شده ام، در اعماق دل خود به تو عشق ورزيده ام، بنابراين اى خداى بزرگ، تو از اين نظر مرا سرزنش مكن. فقط ظرفيت و شايستگى عطا كن تا هر چه بيشتر به تو نزديك شوم و در راه درازى كه به سوى بى انتها و ابدى تو دارم، اين سبزه ها و خزه هاى ناچيز نظر مرا جلب نكند و از راه اصلى باز ندارند.

در دنيا به چيزهاى كوچكى خوشحال مى شوم كه ارزشى ندارند و از چيزهايى رنج مى برم كه بى اساسند. اين خوشحالى ها و ناراحتى ها دليل كم ظرفيتى من است. هنوز گرفتار زندان غم و اندوهم. هنوز اسير خوشى و لذتم... كمند دراز آمال و آرزو، بال و پرم را بسته، اسير و گرفتارم كرده و با آزادى، آرى آزادى واقعى خيلى فاصله دارم.

ولى اى خداى بزرگ، در همين مرحله اى كه هستم احساس مى كنم كه تو مانند راهبرى خردمند مرا پند و اندرز مى دهى، آيات مقدس خود را به من مى نمايى و مرا عبرت مى دهى! چه بسا كه در موضوعى ترس و وحشت داشتم و تو مرا كمك كردى. چيزهايى محال و ممتنع را جنبه امكان دادى و چه بسا مواقع كه به چيزى ايمان و اطمينان داشتم ولى تو آن را از من گرفتى و دچار غم و اندوهم كردى و به من نمودى كه اراده و مشيت هر چيز به دست توست. فعاليت مى كنيم، پايين و بالا مى رويم ولى ذلّت و عزّت فقط به دست توست

*خدا بود و ديگر هيچ نبود، نوشته شهيد چمران

صفحه 4 از 6